ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತೇವೆ, ಕೆಲವರೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾವು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇವೆ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಒಡೆತನ ಇರುವುದು ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆಯೋ, ಎಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತದೋ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೇವಲ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಎರಡು ಮನಸ್ಸುಗಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೌನ ಒಪ್ಪಂದಗಳು. ಆ ಒಪ್ಪಂದದ ಅಡಿಪಾಯವೇ ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ.

ಆದರೆ ಕಾಲದ ಓಟದಲ್ಲಿ, ನಿತ್ಯ ಜೀವನದ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸುಂದರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿರುಕುಗಳು ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು, ಮಾತು ತಪ್ಪಿದ ನೋವುಗಳು, ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಕಂದಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ವೈಮನಸ್ಸು ಎಂಬ ವಿಷವೃಕ್ಷ ಒಮ್ಮೆ ಬೇರೂರಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆರಳು ಮರೆಯಾಗಿ, ಮೌನವೇ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಮೌನ ಮಾತಿನ ಕಹಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ನೀಡುತ್ತದೆ. "ನಾನು ಸರಿ, ನೀನು ತಪ್ಪು" ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ನಾವು ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಅರಿಯುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಆ ಗೋಡೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಒಂಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ವೈಮನಸ್ಸಿನ ಕಹಿಯನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಿ, ಮತ್ತೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದು ಸೋಲಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾಡುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ಗೆಲುವು. ಗತಕಾಲದ ನೋವುಗಳನ್ನು, ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ವರ್ತಮಾನದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಸಂಬಂಧದ ಬೇರುಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಎಂಬ ನೀರನ್ನು ಹರಿಸಲೇಬೇಕು. ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಹೃದಯದ ಕಠಿಣತೆ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ, ಸಂಬಂಧದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಒಂದು ಸೌಮ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನ. ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ನಮಗೆ ಅತಿ ಆಪ್ತರಾದವರೊಂದಿಗೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ತಾಪದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾದದ್ದು. ಕಾಲ ಯಾರನ್ನೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಹಂಕಾರದ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಕಳಚಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ಹಳೆಯ ಕಹಿಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಬಾಳಿನ ನಿಜವಾದ ಸಾರ್ಥಕತೆ. ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಮರುಮಿಲನವೇ ಬದುಕನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

✍ ಲಲಿತಶ್ರೀ ಪ್ರೀತಂ ರೈ