ನವದೆಹಲಿ : ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ, ಶಾಂಘೈ ಸಹಕಾರ ಸಂಘಟನೆ (ಎಸ್‌ಸಿಒ) ಶೃಂಗಸಭೆಯ ಜಂಟಿ ಘೋಷಣಾಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೀಮಾತೀತ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸಹಿ ಹಾಕಿದೆ. ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಉಗ್ರವಾದಕ್ಕೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಈ ನಡೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿದೆ.

ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹಳಸಲು ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯೇ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ವಿವಿಧ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಈ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಭಾರತ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಎಸ್‌ಸಿಒ ಘೋಷಣಾಪತ್ರಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೂ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿರುವುದು ಭಾರತದ ಸುದೀರ್ಘ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ನೈತಿಕ ಜಯ ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿ ಮಾಡುವ ಭಾರತದ ಶ್ರಮ ಫಲ ನೀಡಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಸೂಕ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತಿದೆ.

ಆದರೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬಲ್ಲ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತೀವ್ರ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವುದು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ತನ್ನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಹಳೆಯ ಚಾಳಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಸಹಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಿಲುವಿನಲ್ಲಿ ಆದ ನಿಜವಾದ ಪರಿವರ್ತನೆಯೇ ಅಥವಾ ಜಾಗತಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಹೆಣೆದಿರುವ ಹೊಸ ಅಪಾಯಕಾರಿ ತಂತ್ರವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಾಲವೇ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕಿದೆ.